Podając ustne motywy wyroku Sąd Apelacyjny podzielił argumenty podniesione przez Prezesa URE w apelacji.
Po pierwsze, Sąd Apelacyjny uznał, iż odpowiedzialności na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10 i 12 ustawy – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, ze zm.) nie ponosi się na zasadzie winy, jak argumentował powód i Sąd Okręgowy, ale wynika ona z samego faktu niezgodnego z prawem działania albo zaniechania. W konsekwencji, to nie Prezes URE ma obowiązek udowodnić winę karanemu podmiotowi, tylko osoby odpowiedzialne za prowadzenie przedsiębiorstwa energetycznego muszą wykazać, że przy prowadzeniu działalności koncesjonowanej dochowana została należyta staranność i przestrzegano warunków koncesji.
Po wtóre, Sąd Apelacyjny uznał, że zakwestionowanie przez Sąd Okręgowy zgromadzonych w sprawie dowodów było nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny stwierdził, iż z faktu prowadzenia przed Prezesem URE postępowań w oparciu o ustawę z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) wynika konieczność respektowania reguł dowodowych obowiązujących w postępowaniu administracyjnym także przez sądy rozpatrujące odwołania od decyzji Prezesa URE, procedujące w oparciu o ustawę z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296, ze zm.).
Ponadto, Sąd Apelacyjny podkreślił, iż podstawę oceny i, co za tym idzie, możliwość podejmowania działań przez Prezesa URE w kwestii wymierzania kar za nieutrzymywanie w należytym stanie technicznym sieci stanowi art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne.
Warszawa, dnia 21 września 2007 r.
| Prezes | |
| Urzędu Regulacji Energetyki | |
| /-/ | |
| dr Adam Szafrański |
|
|