Urząd Regulacji Energetyki - wersja tekstowa

Wielka nowelizacjaprawa energetycznego - wersja graficzna tekstu

Ryszard Taradejna
Dyrektor Biura Prawnego URE
Biuletyn URE 4/2000

Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, mimo krótkiego okresu obowiązywania - była już wielokrotnie nowelizowana¹⁾. Najbardziej obszernej nowelizacji dokonano ustawą z dnia 26 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne²⁾, która weszła w życie z dniem 14 czerwca 2000 r.

Zasadniczym powodem pilnej nowelizacji był fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt K. 12/99³⁾ orzekł, iż art. 46 tej ustawy (w dotychczasowym brzmieniu), w zakresie, w jakim upoważniał Ministra Gospodarki do określenia, w drodze rozporządzenia, zasad rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi, energią elektryczną i ciepłem, w tym zasad rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach:

1. był niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - przez to, że nie odpowiadał określonym w tym przepisie wymaganiom, jakie musi spełniać upoważnienie ustawowe, nie zawierając wytycznych dotyczących treści aktów wykonawczych,
2. był niezgodny z art. 76 Konstytucji RP⁴⁾.

Utratę mocy obowiązującej powyższego przepisu Trybunał ustalił na 1 lipca 2000 r., więc nowelizacja musiała wejść w życie wcześniej, gdyż nie byłoby podstawy prawnej do ustalania taryf. Nowelizacja jest dosyć obszerna (obejmuje znacznie większy krąg problemów niż "dotknięte" powyższym wyrokiem), więc omówimy tylko wybrane, ważniejsze zagadnienia.

Nowelizacja ustawy, dotycząca taryf, objęła zmianę art. 44 - 49 oraz dodanie nowego art. 45a. Art. 44, w nowym brzmieniu, nakłada na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązek prowadzenia ewidencji księgowej w taki sposób, by umożliwiała ona obliczenie kosztów stałych i zmiennych oraz przychodów, odrębnie dla każdego rodzaju działalności - w odniesieniu do poszczególnych grup taryfowych.

Zmiana art. 45 ust. 1 (skreślenie wyrazów "o których mowa w art. 47 ust. 1") powoduje, że nie ma już żadnych wątpliwości, iż także przedsiębiorstwa energetyczne nie mające obowiązku uzyskania koncesji - mają obowiązek ustalania taryf, na zasadach określonych w ustawie, chociaż bez obowiązku przedstawienia ich do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (Prezesowi URE). W art. 45 dodano również ust. 5, który przesądza, że udział opłat stałych za świadczenie usług przesyłowych w łącznych opłatach za te usługi nie może być większy (dla danej grupy odbiorców) niż 40 % - dla paliw gazowych i energii elektrycznej oraz nie większy niż 30 % - dla ciepła.

W okresie przejściowym istotne znaczenie ma więc fakt, że w myśl art. 5 ustawy nowelizującej, "obowiązujące taryfy, sporządzone na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, zachowują ważność po dniu 1 lipca 2000 r. w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie upoważnień, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Oznacza to, że przepis ten wywarł bezpośredni wpływ na zatwierdzone wcześniej taryfy i przedsiębiorstwa energetyczne mają obowiązek uwzględnienia tego faktu przy pobieraniu opłat. Dla uniknięcia ewentualnych sporów z odbiorcami, celowe wydaje się dokonanie pilnej korekty taryf i wystąpienie do Prezesa URE o zatwierdzenie tej zmiany. Pozwoli to przedsiębiorstwom uzyskać czas, niezbędny na opracowanie nowych taryf, zgodnych z nowym stanem prawnym, w tym z nowymi rozporządzeniami wykonawczymi (które dopiero ukażą się).

Art. 45a zawiera ogólne zasady rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach, których brak w ustawie był jedną z podstaw cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W art. 46 (w nowym brzmieniu), upoważniającym Ministra Gospodarki do wydania rozporządzeń "taryfowych", istotne znaczenie ma ust. 2, zawierający wytyczne co do treści tych rozporządzeń. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że ustawa nakazuje przedsiębiorstwom energetycznym kalkulować swoje koszty w taki sposób, aby taryfy uwzględniały poprawę efektywności i warunków prowadzenia działalności (art. 46 ust. 2 pkt 4). Dodajmy, że ustawa przyznała Prezesowi URE uprawnienie ustalania (przy zatwierdzaniu taryf) współczynników korekcyjnych, określających projektowaną poprawę wspomnianych warunków i efektywności oraz uprawnienie do ustalania okresu obowiązywania tych współczynników (art. 23 ust. 2 pkt 2 lit. b).

Zauważmy istotną różnicę w tym zakresie, w stosunku do poprzedniego stanu prawnego. O ile dotychczas przedsiębiorstwo samodzielnie ustalało wysokość współczynnika korekcyjnego (por. np. przepisy w sprawie taryf dla ciepła), a Prezes URE mógł go zatwierdzić lub odmówić zatwierdzenia (odmawiając zatwierdzenia całej taryfy), to obecnie zarówno o wysokości jaki i o okresie obowiązywania współczynnika - decyduje wyłącznie Prezes URE. Przedsiębiorstwo energetyczne, pragnąc uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, powinno bardzo dobrze udokumentować wszystkie okoliczności istotne dla podjęcia decyzji w tej sprawie. Przy opracowywaniu taryfy powinno ono wziąć pod uwagę także nową regulację, zawartą w art. 7 i 9, dotyczącą w szczególności stawek opłat za przyłączenie do sieci (por. np. art. 7 ust. 5) oraz kryteriów podziału przyłączonych podmiotów albo odbiorców na grupy (art. 9 ust. 2 pkt 1), a także sposobu uwzględniania w taryfach kosztów zakupu energii ze źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych (art. 9 ust. 3).

W art. 47 ust. 1 dodano zdanie, które upoważnia Prezesa URE do zgłoszenia żądania, by przedsiębiorstwo energetyczne przedłożyło do zatwierdzenia nową taryfę. Otóż praktyka wykazała, że przedsiębiorstwa te przy każdej okazji skwapliwie zabiegają o zatwierdzenie zmiany "w górę" cen i stawek opłat zawartych w taryfie, natomiast nie czynią tego, gdy zmienione warunki nakazują ich obniżenie. Pamiętajmy więc, że sankcję dla tej normy zawiera znowelizowany art. 56 ust. 1 pkt 5.

W wyniku nowelizacji art. 47 ust. 3 jednoznacznie rozstrzygnięto, że taryfy dla ciepła ogłaszane są we właściwym miejscowo wojewódzkim dzienniku urzędowym, a pozostałe taryfy - w Biuletynie URE. Było to niezbędne dla uniknięcia ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych, dotyczących mocy obowiązującej taryfy.

W związku z nowelizacją przepisów Prawa energetycznego, dotyczących taryf - należy mieć na uwadze cytowany wyżej przepis przejściowy, zawarty w art. 5 ustawy nowelizującej.

Należy przyznać, że jego redakcja nie jest najszczęśliwsza. Zmusza bowiem przedsiębiorstwa energetyczne do wielokrotnego dostosowywania taryf do nowych przepisów - najpierw do zmienionej ustawy, a następnie do nowych, kolejnych rozporządzeń wykonawczych. Wydaje się, że w tej sytuacji w miarę praktycznym rozwiązaniem może być nowelizowanie dotychczas obowiązujących taryf (nawet z wydłużeniem ich mocy obowiązującej) i opracowanie nowej taryfy dopiero po ukazaniu się wszystkich rozporządzeń istotnych dla opracowania taryfy.

Rozwiązaniem bardzo korzystnym dla przedsiębiorstw energetycznych jest dodanie w art. 49 nowego ust. 2, który przesądza, że zwolnienie przedsiębiorstwa z obowiązku przedkładania taryfy do zatwierdzenia może dotyczyć nie tylko całej taryfy - dla całej działalności przedsiębiorstwa, ale także określonej części tej działalności - w zakresie, w jakim jest ona prowadzona na rynku konkurencyjnym. Praktyka wykazała bowiem, że przypadków takich jest coraz więcej. Zmiana ta nie tylko stanowi przejaw uwalniania cen i odbiurokratyzowania procedur w tym zakresie, ale także umożliwia przedsiębiorstwom elastyczne ich kształtowanie (zarówno "w górę" jak i "w dół") - w zależności od podaży i popytu na dany rodzaj energii na określonym rynku.

Zarzut, przedstawiony przez Trybunał Konstytucyjny przepisowi art. 46 (w szczególności brak wytycznych co do treści aktu wykonawczego), został uwzględniony także przy nowelizacji art. 6, 7 i 9, przy czym w przepisach tych zamieszczono także zasady ogólne, które dotychczas zawarte były tylko w aktach wykonawczych.

W art. 6 bardziej szczegółowo niż dotychczas określono zakres uprawnień przedstawicieli przedsiębiorstw energetycznych, dokonujących kontroli układów pomiarowych oraz warunków dotrzymywania umów i prawidłowości rozliczeń. W szczególności, dodano uprawnienie do zbierania i zabezpieczania dowodów w trakcie kontroli. Zmieniono też zapis (w art. 6 ust. 2) dotyczący kręgu przedstawicieli, którzy mogą dokonywać kontroli. O ile dotychczas mogli to być tylko pracownicy przedsiębiorstwa energetycznego, to obecnie ograniczenie to zniesiono. Na uwagę zasługuje nowy ust. 3 w art. 6, który jednoznacznie upoważnia przedsiębiorstwo energetyczne do wstrzymania dostaw paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, jeśli w wyniku kontroli stwierdzono nielegalny pobór albo stwierdzono, że stan instalacji stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i środowiska. Problem ten był już przedmiotem kilku rozstrzygnięć Prezesa URE (na podstawie art. 8 Prawa energetycznego) i wyroków Sądu Antymonopolowego. Otóż brak jednoznacznego zapisu w ustawie powodował czasem wątpliwości prawne, chociaż zdrowy rozsądek nakazywał "wyłączenie" - często w trosce o bezpieczeństwo odbiorcy, który protestował przeciwko temu wyłączeniu.

. Art. 7 bardziej szczegółowo, niż dotychczas, reguluje problem przyłączenia do sieci, zawierania umów w tych sprawach, finansowania budowy i rozbudowy sieci oraz finansowania kosztów przyłączenia. Wobec emocji, jakie dotychczas wzbudzały wysokie stawki opłat za przyłączenie, na szczególną uwagę (zarówno przedsiębiorstw jaki i odbiorców) zasługuje art. 7 ust. 5, który stanowi, że stawki te "kalkuluje się na podstawie jednej czwartej średniorocznych nakładów inwestycyjnych na budowę odcinków sieci służących do przyłączenia podmiotów ubiegających się o przyłączenie, określonych w planie rozwoju, o którym mowa w art. 16". Dodajmy, że obecny art. 7 zawiera swoisty wstęp dla regulacji zamieszczonej w art. 9.

Art. 9 zasługuje na szczególną uwagę, gdyż jego redakcja uległa daleko idącej zmianie. Otóż w miejsce dotychczasowych, kazuistycznych zapisów, dotyczących zakresu upoważnienia do wydania aktów wykonawczych, zamieszczono zapisy bardziej ogólne, co powoduje - że zakres ten jest faktycznie szerszy (por. w szczególności ust. 1). W ust. 2 zamieszczono wytyczne co do treści tych rozporządzeń (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, dotyczący art. 46). Istotnej zmianie uległa regulacja dotycząca obowiązku zakupu przez przedsiębiorstwa energetyczne energii elektrycznej i ciepła ze źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych (ust. 3). Obecnie Minister Gospodarki jest zobowiązany do nałożenia takiego obowiązku (w drodze rozporządzenia), przy czym dotyczy on nie tylko przedsiębiorstw zajmujących się obrotem, ale także przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej lub ciepła. Rozporządzenie w tej sprawie powinno określić również zakres powyższego obowiązku (z uwzględnieniem warunków wskazanych w ustawie) oraz sposób uwzględniania w taryfach kosztów zakupu energii ze wspomnianych źródeł. Zauważmy też, że w art. 56 w ust. 1 dodano pkt 1a - przewidujący karę pieniężną za uchylanie się od obowiązku zakupu energii elektrycznej, nałożonego na podstawie art. 9 ust. 3.

Nowe, bardziej rozbudowane, brzmienie otrzymał art. 16, dotyczący planów rozwoju przedsiębiorstw energetycznych. Obecnie obowiązek sporządzania tych planów dotyczy nie tylko przedsiębiorstw zajmujących się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych i energii elektrycznej ale także ciepłem (ust. 1), przy czym plany te sporządzane są na okresy nie krótsze niż 3 lata (ust. 2). Ponieważ nie wszystkie gminy posiadają plan zagospodarowania prze-strzennego, przedsiębiorstwo może uwzględnić również kierunki rozwoju gminy, określone w "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy" (ust. 1). Na uwagę zasługuje przepis ust. 4, nakazujący tworzenie planów rozwoju w taki sposób, by zapewnić minimalizację nakładów i kosztów, tak - aby nie powodowały one w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat. Odnotujmy tu także, że art. 2 ustawy nowelizującej nakazuje dostosowanie dotychczasowych planów do nowych wymogów w terminie do dnia 31 grudnia 2000 r.

W art. 18 doprecyzowano, w jakim zakresie samorząd województwa uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa na obszarze województwa.

W art. 23 ust. 2, określającym zadania i kompetencje Prezesa URE, rozbudowano pkt 2, dotyczący zatwierdzania i kontrolowania taryf (co omówiono wyżej, w tezie 2) oraz dodano pkt 2a, stanowiący o uprawnieniu do zatwierdzania i kontrolowania cen węgla brunatnego. Jest to przepis porządkujący, gdyż odsyła do zasad zawartych w istniejącym wcześniej art. 48, przy czym ma to następować w zakresie określonym w art. 23 ust. 2 pkt 2 (w nowym brzmieniu).

Nowelizacja art. 28 powoduje, że Prezes URE może żądać określonych informacji nie tylko od przedsiębiorstw energetycznych, ale także od kopalń węgla brunatnego (w związku z zatwierdzaniem cen tego węgla⁵⁾.

Art. 32, określający zakres działalności wymagającej uzyskania koncesji, uległ całkowitej przebudowie, więc wszystkich zainteresowanych zachęcam do bardzo szczegółowej analizy.

W szczególności należy odnotować, że przepis ten nie zawiera obecnie upoważnienia dla Ministra Gospodarki do określenia szczególnych rodzajów i zakresu działalności nie wymagających uzyskania koncesji (dawny ust. 2). Oznacza to, że utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie określenia szczególnych rodzajów i zakresu działalności gospodarczej nie wymagających uzyskania koncesji (Dz. U. Nr 98, poz. 621), co powoduje, że niektóre przedsiębiorstwa energetyczne, korzystające z regulacji zawartej w tym rozporządzeniu, będą musiały uzyskać koncesję. Obecnie dla ustalenia zakresu wymaganych koncesji wystarczy analiza art. 32, przy czym nastąpiły tu (w stosunku do stanu poprzedniego) "przesunięcia" w dwie strony: w jednych przypadkach zniesiono wymóg uzyskania koncesji, a w innych - wprowadzono.

W przypadku wytwarzania energii elektrycznej koncesja niezbędna już będzie (ust. 1 pkt 1), gdy moc źródeł danego przedsiębiorstwa przekroczy 5 MW ( poprzednio: 50 MW), a w przypadku wytwarzania ciepła - gdy moc wszystkich źródeł przekroczy 1 MW (poprzednio: 5,8 MW). Jednakże koncesja nie będzie wymagana w przypadku wytwarzania ciepła uzyskiwanego w przemysłowych procesach technologicznych, a także w przypadku - gdy wielkość mocy zamówionej przez odbiorców nie przekracza 1 MW (ust. 4). Oznacza to m.in. (ostatnia część poprzedniego zdania) zwolnienie z obowiązku uzyskania koncesji, bez względu na moc posiadanych źródeł, pod warunkiem jednak, że moc zamówiona nie przekroczy w jakimkolwiek momencie wspomnianego 1 MW. Małe przedsiębiorstwa mogą więc skorzystać z tego przepisu (zwalniane są wówczas także z obowiązku przedkładania taryfy do zatwierdzenia), ale muszą prowadzić dokładną ewidencję zawieranych umów i mocy, której one dotyczą, bowiem skutek błędu może być dotkliwy (por. art. 56 ust 1 pkt 5 Prawa energetycznego, a także art. 601 ¤ 1 Kodeksu wykroczeń).

W przypadku przesyłania i dystrybucji ciepła (ust. 1 pkt 3) - zniesiono obowiązek uzyskania koncesji, jeżeli moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 1 MW (nawet w przypadku dużej przepustowości sieci), natomiast odstąpiono od zwolnienia z wymogu uzyskania koncesji w przypadku dystrybucji ciepła z węzłów grupowych za pomocą instalacji odbiorczych (regulacja ta rodziła wiele kontrowersji i sporów).

W przypadku obrotu paliwami i energią (ust. 1 pkt 4), na uwagę zasługuje fakt, że nie będzie wymagał koncesji:

1. obrót paliwami gazowymi - jeżeli roczna wartość tego obrotu nie przekracza równowartości 100 000 EURO (dotychczas - 25 000).
2. obrót paliwami ciekłymi - jeżeli roczna wartość obrotu nie przekroczy równowartości 500 000 EURO.

W przypadku obrotu wymienionego wyżej w pkt 2, należy zwrócić uwagę, że obecnie przepis ust. 1 pkt 4 nie dzieli obrotu w tym zakresie na "detaliczny" i "hurtowy", jak to było dotychczas. Nowa redakcja tego przepisu powoduje jednak, że przedsiębiorcy prowadzący dotychczas działalność wyłącznie w zakresie obrotu detalicznego paliwami ciekłymi będą obecnie musieli uzyskać koncesję, jeżeli roczna wartość obrotu przekroczy wymienioną wyżej równowartość 500 000 EURO.

W art. 32 zamieszczono również (ust. 2) następującą regulację: "koncesje na prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 4, w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą, będą wydawane z uwzględnieniem dywersyfikacji źródeł gazu oraz bezpieczeństwa energetycznego". Przepis ten rodzi wątpliwości. Z jego redakcji zdaje się wynikać, że w zakresie obrotu gazem ziemnym Prezes URE będzie wydawać koncesje również na obrót z zagranicą. Otóż dotychczas problematykę koncesjonowania obrotu z zagranicą regulował art. 11 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.), która z dniem 1 stycznia 2001 r. zostanie zastąpiona przez ustawę z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej⁶⁾, która jednak nie zawiera analogicznej regulacji.

Napisałem wyżej, że z art. 32 ust. 2 "zdaje się wynikać" wymóg uzyskania koncesji w obrocie z zagranicą - dlatego, że główny cel tego przepisu jest zupełnie odmienny: obowiązek uwzględniania - przy wydawaniu koncesji - dywersyfikacji źródeł gazu oraz bezpieczeństwa energetycznego. Problem polega jednak na tym, że w art. 32 ust. 1 pkt 4, zawierającym regulację dotyczącą obowiązku uzyskania koncesji "w obrocie" paliwami i energią - nie wprowadzono wymogu uzyskania koncesji w obrocie z zagranicą. Problem ten ma większy wymiar, niż można sądzić z lektury tych przepisów, gdyż należy uwzględnić także regulację zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym (Dz. U. Nr 157, poz. 1026 z późn. zm.)⁷⁾

W związku ze zmianą art. 32 należy mieć na uwadze także regulację przejściową, zawartą w art. 3 i 4 ustawy nowelizującej. Otóż art. 3 stanowi, że "w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes URE udzieli z urzędu koncesji przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile spełniają one warunki określone w dotychczas obowiązujących przepisach, a wymóg uzyskania koncesji wynika z przepisów niniejszej ustawy".

Natomiast art. 4 zawiera regulację szczególną, dotyczącą bytu prawnego koncesji udzielonych na obrót gazem ziemnym z zagranicą (regulacja zawarta w tym przepisie wymaga odrębnego, bardziej szczegółowego omówienia).

W art. 54 zapisano (w ust. 3), że komisje kwalifikacyjne powoływane są na 5 lat oraz przyznano organom powołującym te komisje prawo odwoływania poszczególnych ich członków - w ściśle określonych przypadkach (np. w przypadku choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji). Dotychczasowa regulacja pozwalała bowiem na głoszenie poglądu, że członkowie komisji powoływani są "na wieki", bez możliwości ich odwołania. Natomiast praktyka wykazała, że potrzeba zmian w składach komisji jest dosyć częsta, np. niektórzy członkowie zaprzestają prac w komisji, a inni nawet ich nie podejmują. Dodajmy, że dotychczasowe komisje mogą działać do upływu 5 lat od dnia ich powołania (art. 6 ustawy nowelizującej).

Dokonana nowelizacja objęła szereg przepisów ustawy - Prawo energetyczne, zawierających upoważnienie do wydawania aktów wykonawczych (np. art. 6, 9, 46). W okresie przejściowym, do czasu wydania nowych rozporządzeń, zastosowanie ma art. 7 ustawy nowelizującej, który stanowi, że "przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami". Trzeba przyznać, że posługiwanie się dotychczasowymi przepisami wykonawczymi z uwzględnieniem nowej regulacji ustawowej w niektórych przypadkach może stanowić nie lada problem. Dlatego też zasadnym wydaje się postulat, by Minister Gospodarki wydał nowe rozporządzenia w terminie możliwie jak najkrótszym.

 

Zawartość działu

| Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne |

| Rozporządzenia |

• Obowiązujące
• Archiwalne

| Inne akty prawne |

| Orzecznictwo sądowe |

• Wyroki Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
  • Rok 2008
  • Rok 2007
  • Rok 2006
  • Rok 2005
  • Rok 2004
  • Rok 2003
  • Rok 2002
  • Rok 2001
  • Rok 2000
• Postanowienia Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
  • Rok 2008
  • Rok 2007
  • Rok 2006
  • Rok 2005
  • Rok 2002
  • Rok 1999
• Zarzadzenia Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
  • Rok 2007
• Orzeczenia Sądu Apelacyjnego
  • Rok 2008
  • Rok 2007
  • Rok 2006
  • Rok 2005
• Orzeczenia Sądu Najwyższego
• Orzeczenia Sądów Administracyjnych
• Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

| Prawo UE |

• Rozporządzenia i Decyzje
• Dyrektywy
• Artykuły

| Rozstrzyganie sporów przez Prezesa URE |

| Orzecznictwo w sprawach zamówień publicznych |

| Współpraca międzyresortowa |

| Artykuły i komentarze |