Ryszard Taradejna
Autor jest dyrektorem Biura Prawnego URE
Biuletyn URE 1/1998
Od początku funkcjonowania Urzędu Regulacji Energetyki, daje się zauważyć wpływ znacznej ilości skarg na działalność przedsiębiorstw energetycznych, które pochodzą zarówno od osób fizycznych jak i prawnych. Jednakże nie we wszystkich przypadkach Prezes Urzędu Regulacji Energetyki upoważniony został przez ustawodawcę do ich załatwienia - w drodze rozstrzygającej sprawę decyzji administracyjnej.
Stosownie bowiem do postanowień art. 8 ust.l ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz.348 z pózn. zm.), organ ten właściwy jest jedynie do rozstrzygania spraw spornych wskazanych w tym przepisie, dotyczących:
Od marca 1998r. do Urzędu Regulacji Energetyki wpłynęło 60 skarg na działalność przedsiębiorstw energetycznych. W 10 przypadkach, w których Prezes Urzędu Regulacji Energetyki był właściwy do rozpatrzenia sprawy, z chwilą doręczenia skargi nastąpiło wszczęcie postępowania - stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980 r. Nr 9, poz.26 z pózn. zm.). Z tego, w dwóch przypadkach wydane zostały decyzje o umorzeniu postępowania - na podstawie art.105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stało się tak na skutek zawartego później pomiędzy stronami porozumienia, co do okoliczności będących przedmiotem sporu.
W pozostałych ośmiu sprawach toczy się postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co skutkować będzie wydaniem stosownej decyzji administracyjnej.
W dwóch przypadkach, w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 8 ust. 2 Prawa energetycznego i wydał postanowienie w sprawie podjęcia - do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu - dostaw energii elektrycznej do nieruchomości zajmowanych przez odbiorcę.
Dwukrotnie pracownicy Urzędu Regulacji Energetyki przyczynili się - w pewnej mierze - do podjęcia przerwanych dostaw ciepła, uczestnicząc w negocjacjach prowadzonych przez strony konfliktu i nakłaniając je do dalszych prób osiągnięcia porozumienia w kwestiach spornych.
W konsekwencji pozwoliło to uniknąć sytuacji, w której mieszkańcy dużych osiedli mieszka-niowych pozbawieni byliby ciepłej wody. Inicjatywa ta jest istotna zwłaszcza z uwagi na fakt, iż w przypadkach tych - z formalnego punktu widzenia - wstrzymania dostaw ciepła nie można było uznać za nieuzasadnione. To zaś uniemożliwiało wydanie władczego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 8 ust.2 Prawa energetycznego.
W stosunku do 50 skarg, wniesionych przez zainteresowane podmioty, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki nie był organem właściwym do merytorycznego rozstrzygnięcia poruszonych w nich kwestii. W przypadkach takich, w zależności od konkretnego stanu faktycznego, nadesłane pisma przekazywane były do załatwienia właściwemu organowi, lub też udzielano zainteresowanym niezbędnych wyjaśnień i informacji oraz wskazywano przysługujące środki prawne (stosownie do art. 65 § 1 Kpa).
Niezależnie od wyżej przedstawionych czynności, podejmowanych przez pracowników Urzędu, w każdym przypadku - a więc również wówczas, kiedy organ nie dysponował możliwością załatwienia sprawy poprzez wydanie stosownej decyzji, prowa-dzona była korespondencja z zainteresowanymi podmiotami. Celem tych działań było nakłonienie stron - z wykorzystaniem autorytetu Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki - do podjęcia wysiłków zmierzających do załatwienia sporu zgodnie z zasadami współżycia spo-łecznego, przy jednoczesnym uwzględnieniu oraz zrów-noważeniu zarówno intere-sów odbiorców, jak i przedsię-biorstw energetycznych.
|
|