Zgodnie z § 5 ust. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi (Dz. U. z 2008 r., Nr 28, poz. 165):

Podział odbiorców na grupy tgaryvowe jest dokonywany w zależności od poziomu kosztów uzasadnionych, ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne w związku z dostarczaniem paliw gazowych do odbiorców, na podstawie następujących kryteriów:
1) rodzaju paliwa gazowego,
2) wielkości i charakterystyki poboru paliwa gazowego,
3) systemu rozliczeń,
4) miejsc dostarczania lub odbioru paliwa gazowego,
5) zakresu świadczonych usług.

Zasady kwalifikacji odbiorców do grup taryfowych powinny być precyzyjnie określone w taryfach przedsiębiorstw energetycznych oraz w umowach sprzedaży paliw gazowych (§ 11 pkt 3 i 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci gazowych, ruch i eksploatacji tych sieci - Dz. U. z 2004 r., Nr 105, poz. 1113). Na przykład, zgodnie z zasadami sześciu dystrybutorów, zawartymi w taryfie przedsiębiorstwa Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. zatwierdzonej 10 kwietnia 2008 r., odbiorca rozliczany jest według cen i stawek właściwych dla grup taryfowych; które charakteryzuje ilość rocznego poboru paliwa gazowego. Jest to kryterium kwalifikacji do grupy od W-1 do W-4, jest to ilość m³ paliwa gazowego faktycznie pobrana w roku poprzedzającym rok obowiązywania grupy taryfowej; do grupy taryfowej W-2 kwalifikowany jest odbiorca, który w roku zużył powyżej 300, lecz nie więcej niż 1200 m³, do W-3 natomiast jest zaliczany odbiorca, który w roku zużył powyżej 1200, lecz nie więcej niż 8000 m³ (w obu tych grupach chwilowe zapotrzebowanie gazu nie może przekraczać 10 m³/h). Każdy dystrybutor gazu może inaczej określać wartości graniczne.